و برپا واجب ساخته كه آن را بسوى نافرمانيهاى خدا نبرد و رفتن بسوى آنچه را كه خداى عز و جل راضى است بر آن واجب ساخته و فرموده : « در روى زمين متكبرانه راه مرو ، كه هرگز زمين را نخواهى شكافت و هرگز ببلندى كوهها نخواهى رسيد ، 37 سوره 17 » و فرمود : « و در رفتن خويش معتدل باش و صداى خود را كوتاه كن كه زشت ترين آوازها آواز خرانست ، 19 سوره 31 » و در باره گواهى دستها و پاها عليه خود و صاحبانشان نسبت به تباه ساختن امر خداى عز و جل و واجبش فرمايد : « امروز بر دهانهاشان مهر مىزنيم و دستهايشان با ما سخن گويند و پاهايشان باعمالى كه ميكرده‌اند گواهى دهند ، 65 سوره 37 » اينست آنچه خدا بر دستها و پاها واجب ساخته و همين هم عمل ايمانى آنهاست . و بر چهره سجده براى خدا را در شب و روز ، اوقات نماز واجب ساخته و فرموده : شما كه ايمان داريد ركوع كنيد و سجده نمائيد و پروردگار خود را عبادت كنيد و نيكى كنيد ، شايد رستگار شويد ، 77 سوره 22 » اينست واجباتى كلى بر چهره و دستها و پاها . و در جاى ديگر فرمايد : « سجده‌گاهها براى خداست پس ديگرى را با خدا مخوانيد . 18 سوره 72 » و در باره آنچه بر اعضاء واجب ساخته ، نسبت به آنچه در طهارت و نماز مربوط بآنهاست فرمايد براى اينكه چون خداى عز و جل پيغمبرش را از بيت المقدس بسوى كعبه برگردانيد اين آيه نازل فرمود : خدا كسى نيست كه ايمان شما را تباه كند ، خدا نسبت بمردم دلسوز و مهربانست 143 سوره پس نماز را ايمان ناميد و كسى كه خداى عز و جل را ملاقات كند ، در حالتى كه تمام اعضائش را حفظ كرده و آنچه را